26 oktober 2016

Boemelen naar Santiago de Compostela(6)

Churros,  caloriebom

Van Ribadeo naar Ferrol

De eerste boemel naar Ferrol vertrekt om 7:00. Zonder ons,want we zijn op vakantie hé! Dus hebben we de tijd om de plaatselijke ontbijt-specialiteit te genieten: churros met warme chocoladevla. Tot onze grote verrassing protesteren onze magen niet, het is echt lekker. En daarna hebben we nog tijd voor een wandeling langs de oude haven vóór we om 11:30  aan het laatste boemeltraject naar Ferrol beginnen. Het is een mooi slotstuk, want de trein gaat hele stukken langs de spectaculaire kust, afgewisseld met weidse uitzichten over weiden, boerderijen en bossen.
Kathedraal Van Santiago

Naar Santiago de Compostela

In Ferrol waren we graag overgestapt op een snelle trein van de Renfe, maar er is niks wat ook maar lijkt op een aansluiting. Niet naar la Coruňa, en al helemaal niet naar Santiago. Dan nemen we nog maar een keer de snelle bus.
Het busstation van Santiago ligt een stukje buiten het centrum. Dat geeft ons mooi de gelegenheid om te voet de antieke stad binnen te gaan. Nadat we in 2009 van Utrecht naar hier gefietst zijn voelt het betreden van het plein van Jacobus als thuiskomen.

Visstoofpot bij Maria Castaña
We kunnen fijn foto's maken in het late herfstlicht. En lekker eten dat je hier kan! Je moet alleen even weten waar. Onze tip: Maria Castaña. Onze reis is voorbij. Morgen vliegen we weer terug. Stom vervoermiddel, zo'n vliegtuig, maar wel heel praktisch.

Camino De Santiago
En wat vonden wij, na al onze fietsreizen, van deze boemelreis?
Het slow-treinen is een heerlijke manier van reizen. Iedere nieuwe plaats waar we uitstapten voelde als een cadeautje. Langzaam zag je de flora veranderen, samen met de mensen en de taal. Het was heerlijk picknicken in de trein, terwijl de mooie Spaanse kust voorbijschoof. We hebben ons sowieso nooit een seconde verveeld.
Je realiseert je al snel dat de reis echt het doel is. De dienstregeling is de baas en daar plan je je activiteiten omheen. Het is iedere dag probleemloos gelukt leuke dingen te doen naast het treinreizen.
Kortom, wij hebben de smaak te pakken!

24 oktober 2016

Boemelen naar Santiago de Compostela (5)

Vrolijke architectuur van Ribadeo

Van Luarca naar Ribadeo

Vandaag maar een klein stukje met de trein, want we hebben een flinke expeditie op het programma: Playa de las Catedrales. Een uitdaging voor de planner, want
behalve met de trein heb je nu ook te maken met de getijden. De Catedrales zijn namelijk alleen te bewonderen bij eb en bovendien liggen ze op enige afstand van Ribadeo. Het is zondag dus de VVV is cerrado (dicht). Zoek het maar uit. Maar Ribadeo is alleen al vanwege de architectuur de moeite waard. Je kunt de kleurrijkste en origineelste gebouwen van de kust hier bewonderen. Ze zijn neergezet door remigranten van de Zuid-Amerikaanse goldrush, genaamd Indianos. En we hebben mazzel, want  het is vandaag eb om 17:30 en het treintje terug van de playas naar Ribadeo gaat om 18:30, allemaal uitstekend geregeld!
Playa de las Catedrales
De wandeling van Ribedeo naar de Catedrales is helemaal uitgepijld, 18 km. Maar je kunt desgewenst stukjes afsnijden. Érg mooi, je gaat helemaal langs de ruige kust. In de zomer moet je via het internet reserveren voor toegang tot Playa de las Catedrales, maar gelukkig zijn we off season, dus het valt mee met de meute. Een niet te missen attractie!
Playa de las Catedrales
Het dichtstbijzijnde stationnetje is absurd genoeg dit keer zo verlaten dat er niet eens een weggetje naar toe gaat! Tip: loop voor de kortste weg een stukje over het spoor, er komt toch geen intercity aan.
Gelukkig kan je je in Ribadeo weer voor een mooi prijsje helemaal vol stoppen met heerlijke vis, want we lusten wel wat na deze expeditie!

23 oktober 2016

Boemelen naar Santiago de Compostela (4)

Het kanon van de maagd

Van Ribadesella naar Luarca

De trein naar Oviedo vertrekt pas om 12:00, dus we kunnen probleemloos nog even naar 'Virgen de la Guia' wandelen voor het superuitzicht over baai en dorp. De trein is er precies op tijd en boemelt prachtig door het dal de berg op. Kopje koffie en een taartje uit Ribadesella erbij, wat wil je nog meer.
Barcia Central

Luarca

In Oviedo hebben een mooie aansluiting. De conducteur probeert ons tegen te houden als we in Barcia uitstappen, en gaat weer zitten met een gezicht van: 'nou, dan moet je het zelf maar weten' Het stationnetje van Barcia biedt qua verlatenheid inderdaad een nieuw hoogtepunt, maar we willen het laatste stukje naar Luarca lopen.
Luarca

En terecht. Via een spectaculaire baai lopen we naar de vuurtoren langs niet te missen uitzichten over Luarca. En oh. Wat hebben we toch een mazzel met het schitterende weer, het kan niet op.

22 oktober 2016

Boemelen naar Santiago de Compostela(3)

Llanes

Van Bilbao naar Ribadesella

Oepsa, enigszins voorspelbaar houdt de dienstregeling van Feve hélemaal geen rekening met onze wensen. We spelen noodgedwongen vals en nemen van Santander naar Llanes een bus, schiet wel lekker op. Vandaar lopen we een stuk langs de kust om twee stations verder weer op te stappen voor het laatste stukje naar Ribadesella. Strak blauwe lucht. Zó mooi dat het wandelen niet opschiet. We stoppen iedere 20 meter voor een foto.
Camino del Norte
In Ribadesella kan je uitsluitend kiezen tussen duur of erg duur dineren. Dan maar erg duur in het 1-sterren restaurant Arbidel. Zeer aanbevolen! Sportieve kleding geen bezwaar :-)
Twee tips: op het station van Bilbao moet je voor de trein naar Santander boven achterom het perron lopen (niet direct duidelijk, paniek). En het loont de moeite om twee dagen vooruit te plannen. Op sommige trajecten gaan maar twee treinen per dag. Eerst naar de treinen kijken en dan pas activiteiten inplannen!

21 oktober 2016

Boemelen naar Santiago de Compostela (2)

Notre Dame

Parijs

Het eerste stuk wordt er niet geboemeld; vanaf Brussel gaan we met de qua uiterlijk op de rosse buurt geïnspireerde TGV naar Parijs en van Parijs scheuren we in minder dan 6 uur naar Hendaye, aan de Spaanse grens. In Parijs stoppen we 24 uur. De stad ligt er schitterend bij in de herfstzon. Zelfs de Eifeltoren biedt vanaf het Panteon een romantische aanblik.


San Sebastian

Vanaf Hendaye doen we het eerste boemelwerk, naar San Sebastian. Deze stad is beroemd vanwege de pintxos (Baskische tapas). Die gaan we proberen en het blijkt niet moeilijk: je kunt gewoon aanwijzen of pakken waar je zin in hebt, alles staat gewoon op de toog. Uit hygiënisch oogpunt bedenkelijk, maar erg praktisch. Het is zaak je niet in één kroeg vol te stoppen; iedere zaak heeft andere hapjes en met name voor de visliefhebbers valt er heel wat te ontdekken. San Sebastian is klein en je kunt alles belopen. Boven de stad houdt een Christusbeeld de zaak in de gaten. Vandaar heb je een schitterend uitzicht en ook het maanvormige strand met boulevards is een plaatje.

Guggenheim

Maar de trein roept; halverwege de middag reizen we verder naar Bilbao. Een aardige oude binnenstad, maar de grote trekpleister is natuurlijk het Guggenheim. Van buiten is het al een waanzinnig gebouw om uit alle hoeken te bekijken, en binnen is zelfs voor kunstmijders niet te missen. Sommige kunstwerken vormen hele attracties op zichzelf en overal werken gebouw en kunstwerken samen tot een uniek geheel.

17 oktober 2016

Boemelen naar Santiago de Compostela

Onze bagage: 13.1 kg
Met de Feve, smalspoor langs de camino del norte.

Langs de Spaanse noordkust gaat een boemeltje. Het sukkelt met een negentiende eeuwse snelheid langs architectonische hoogstandjes, pittoreske dorpjes en spectaculaire kusten. In 19 uur boemelt het van de Franse grens naar Ferrol, direct boven Santiago. Maar eerst treinen we via een stop in Parijs heel Frankrijk over. Poehoeoe!


25 januari 2016

Da Michele, de tempel van de echte Napolitaanse pizza

pizzeria
Eerst een nummertje halen....
Napels is de onbetwiste hoofdstad van de pizza, en omdat we zelf liefhebber zijn en zelfs een echte Italiaanse Ferrari (second-best na een houtoven) bezitten, gingen we natuurlijk op zoek naar de beste pizzeria. Volgens de kenners is dat L'Antica Pizzeria Da Michele (sinds 1870), die zichzelf zonder valse bescheidenheid als Il Tempio ("de tempel"), afficheert. En daarom togen we op een zaterdagavond in januari door duistere Napolitaanse stegen naar dit walhalla van de pizza, in de hoop een tafeltje te bemachtigen (aan reserveren doen ze niet en op zondag zijn ze gesloten).
Bij onze aankomst rond kwart voor negen zien we een hele meute wachtenden voor het wereldberoemde etablissement, dat als een soort kantine oogt, compleet met formica tafeltjes en helle TL-verlichting. Het enige opvallende element is de grote houtoven met bezige pizzaioli, die per dag 500 pizza's produceren. Eerst een nummertje halen aan de deur, luidt het devies. We horen dat nummer cinquantatre wordt afgeroepen, dus met ons 03-briefje betekent dat nog vijftig te gaan... De twijfel slaat toe, maar we besluiten vol te houden, want voor de ultieme pizza willen we best wat geduld oefenen, en het bonte gezelschap Napolitanen en Italiaanse toeristen voor de deur biedt voorlopig genoeg afleiding.

pizza
De pizza margherita van Da Michele
We installeren ons pal naast de deur om de voortgang goed in de gaten te kunnen houden, naast de onverbiddelijke poortwachter met zijn nummerboekje. Nou ja, onverbiddelijk... we ontdekken dat hij af en toe een blaadje achterhoudt om aan vip-klanten te kunnen uitdelen: Napolitaanse vrienden met een diamantje in hun oorlel en dames met de juiste intens smekende blik krijgen met een schalks lachje en driftige gebaartjes de geëiste of gehoopte voorrang...
Na een uur wachten hebben we inmiddels wel echt trek, maar het schiet nog niet op. We bekijken de opties aan de overkant van het plein, waar zich in het kielzog van Da Michele nog een paar pizzeria's hebben gevestigd, maar daar is het verdacht leeg. We houden dus vol, en na ruim anderhalf uur klinkt eindelijk: "Numero tre per due!"

pizzeria Da Michele
De pizza is gearriveerd
We vinden een plekje in het laatste van de drie zaaltjes – je krijgt geen eigen tafeltje, alle stoelen worden bezet – en na nog weer een kwartier wachten mogen we onze bestelling doen bij de ober, die geen moeite doet te verhullen dat hij al héél lang altijd hetzelfde in de aanbieding heeft: pizza margherita dan wel marinara (€ 4), al dan niet met extra mozzarella da bufala (+ €1, doen!), en bier, cola of water (€2) uit een plastic bekertje. Daar is verder geen menukaart bij nodig. Met uitzicht op een smullende Julia Roberts wachten we weer een stief kwartiertje, en nadat we ook Diego Maradona ontdekt hebben, arriveert eindelijk de pizza, na anderhalve minuut in de houtoven: zwartgeblakerd, met een brede rand ("cornigione") om op te kauwen en smeuïg in het midden. En ja, deze simpele pizza krijgt voor textuur en smaak inderdaad een dikke tien. Simpelweg "buona", zoals onze Italiaanse buren nog nagenietend boven hun lege bord verzuchten. Een godenmaal dus in deze tempel  (al denken sommigen op Tripadvisor daar heel anders over), en alles bij elkaar een niet te missen Napolitaanse ervaring. We komen terug, maar dan niet op zaterdagavond!

6 januari 2016

India: campagne tegen wildplassers

Plakkaat in een bushokje

Een van de minder prettige aspecten van reizen in India is dat het her en der nog wel eens schort aan elementaire hygiëne, Obers die je bord met een smerige lap oppoetsen, ongewassen lakens in budgethotels, hopen vuilnis op de straathoek, koeienflatsen – wie een tijdje in India heeft rondgereisd, zal deze ergernissen zeker herkennen. Al even onaangenaam zijn de confrontaties met mensen die open en bloot langs de openbare weg hun behoefte doen. En vertrouw ook vooral de zee en het strand bij vissersdorpen niet. Deze dienen als toilet voor het hele dorp, zo blijkt als je 's ochtends vroeg een strandwandeling maakt.

Tegen alle wildplasserij en wildpoeperij is de Indiase overheid inmiddels een heus offensief gestart. En kennelijk met succes, want tijdens onze laatste reis door het zuiden van India zagen we heel wat minder poepende en plassende mensen langs de weg dan zeven jaar geleden, al reden we toen door een veel armer gebied. in de dorpen zagen we nu instructieve posters, waarop in woord en beeld duidelijk werd gemaakt wat wel en niet de bedoeling is, zodra je aandrang voelt.

Instructief tableau in Mysore
De opvoeden bij de jeugd begint, weet ook de Indiase overheid. Het levensechte tableau links kwamen we tegen op een feestterrein in de Zuid-Indiase Mysore. Veel zin om het toilet op te zoeken lijkt het jongetje nog niet te hebben, maar misschien moet zijn moeder eens flink met fris geurende WC-eend aan de slag in het wc-hok?
Web Statistics peter de rijk (Google)